Door de kamer met klagende kreupelen. Langs de kamer met de apneu lijders die net voor ze overlijden toch weer doorsnurken. Om daarna een klont pasta naar binnen te werken. Een feest van herkenning.

Ik krijg er steeds meer zin in. Ik heb nieuwe opvouwbare wandelstokken. Mijn rugzak is ingedeeld met overzichtelijke tasjes. Over 5 dagen vlieg ik in 30 minuten over de Camino Português die ik in 3 weken van dichtbij mag beleven. Van één oude bekende weet ik al dat ik die tegen zal komen. Mezelf.