Maar ik hoef dan gelukkig ook niet lachend rond te kijken alsof het me niets kan schelen. En nóg meer geluk, want het deed geen pijn. Met al dat geluk loop ik snel stug door. Helemaal blij.
Na 23 km kom ik aan bij de albergue. Het lijkt wel een gevangenis. Maar gek, als je er even rondloopt en je pakt je spullen uit en verspreidt die over het bed, dan is het toch je vertrouwde plek. Voor 1 dag.
'Hey Heleen, je bent er weer.' We stappen naar het cafeetje aan de overkant. Lekker sangria. Daar praat ik met Robert. 'Ik heet Marko'. En nog een sangria. Enne Robert.. 'Ik heet Marko'. Oh ja. Na nog een sangria (of 2?) zei ik Robert welterusten. Hij riep nog iets.. iets van 'Ik heet Marko'. Ik was zo moe. En ik moest nog herbergen gaan boeken.
Dag 8
's Nachts om 3 uur schrik ik wakker. Ik kom erachter dat ik herbergen op de verkeerde dag heb geboekt. Dat ga ik herstellen. Dank je wel Sangria.
's Morgens start ik vol goede moed samen met Heleen. Hmm, we starten niet echt goed op, want we blijven uitstellen. We bestellen wat in het cafeetje aan de overkant. UIteraard herkennen ze ons van gisteravond.
Na anderhalf uur trekken we dan toch die stoute schoenen aan en gaan we op pad. Het wordt geen hele lange dag vandaag.
We komen in een leuke herberg. Na wat gegeten halen we de slaap in van de nacht ervoor.
Dag 9
Vandaag ga ik maar 10 km omdat ik niet in de drukke stad wil overnachten.
Ik neem afscheid van Heleen. En blijf nog wat tutten in de herberg. Het regent. Na de start zoek ik weer een lekker een taberne op en ga daar nog een uurtje chillen. Heerlijk de tijd aan mezelf. Na 3 km ga ik weer lekker wat drinken en eten. Het lijkt wel een tapaswandeling.
Voor een thee met een mini croissant en voor een cola light/zero en twee mini stokbroodjes met chorizo betaal ik 4 euro.
Onderweg op een mooie plek open ik de kaart van Laura en Francesca. Prachtig en lief, ik word er warm van. ❤️
Ik loop samen met een Poolse vrouw en we hebben het over Anne Frank. Onderwerpen op de Camino lijken soms zwaar maar vreemd genoeg gemakkelijk bespreekbaar. Geschiedenis drukt op je schouders. Als ballonnen van steen, door de camino gevuld met helium.
Voor het eerst moet ik mijn eigen slaapzak gebruiken. Toch niet voor niets meegenomen. De lakens zijn van papier. Net als de beschermers van het kussen.
Vanavond ga ik uit eten met Petra en Leon. Zij liepen de Camino een aantal weken voor mij en vliegen morgen terug vanuit Vigo. Ik zie ernaar uit.
