Zoals een Poolse vrouw me onderweg vertelde: 'Er vechten twee wolven in je hoofd om je gedachtes. Heerlijk op de Camino maar ook heerlijk thuis.'
De ongezellige albergue voelt na terugkomst nog ongezelliger. Ik ga snel slapen.
Dag 10
Vandaag verwacht ik een lange wandeldag. Iets van 24km?
Na 17 km ontmoet ik Heleen op een terrasje. Dat is haar startplek. De laatste paar uur strijd ik gelukkig niet alleen.
Het is vandaag heel warm. Het lijkt alsof de zon in mijn rugzak zit. Die lijkt zwaarder geworden.
We worstelen ons door de stad Vigo. Kan de weg uitzetten door hitte? De route lijkt langer.
Na 25 km zien we een bord: over 400 meter ijsjes. Hoera, dat geeft weer moed. Na 1 km zie ik nog niets. 'Wacht, daar is het.' Maar de parasols bleken gekleurde containers. Na 2 km heb ik nog steeds hoop. Na 3km voelde ik me bedrogen. En terecht.
Ik werd wat minder spraakzaam. Pff, wat een opluchting als ik de albergue zie. De garmin geeft 31 km aan.
Ik schrik van de blaar op mijn hak. Deze is enorm. Ik besluit om morgen mijn rugzak te laten vervoeren. Ik ben lief voor mezelf.
Dag 11
Ik ontbijt lekker uitgebreid bij de buren. Ik loop mijn eigen tempo. Ik ontmoet Heleen. Ze loopt met een echtpaar uit Nederland. We lopen een heel eind samen en nemen samen een tweede ontbijt.
He, mijn wandelstok blijft steken. Mijn rubberdop valt in een put. De mannelijke helft van het echtpaar opent en haalt mijn dop er weer uit. Wat een gentleman.
Na 21 km arriveer ik in een prachtig hostel. Iets duurder dan gemiddeld, maar met gratis wasmachine en droger. En morgenochtend het beste ontbijt op de Camino, aldus de eigenaar.
In de apotheek behandelen ze mijn blaar. Deze is fors ontstoken. Ik krijg behandelspullen mee voor onderweg.
Wat vind ik mezelf stoer. Maar opeens schieten er tranen. Ik wil naar huis.
‘s avonds eet ik met Heleen. We zien elkaar pas weer in Santiago. Jeroen en Jeanette schuiven ook gezellig aan voor een laatste koffie/sangria.
Morgen wordt het een relatief korte route, zoals ik nu kan zien. Ongeveer 11 km. Maar ik ben op mijn hoede.
Ik doe een extra variant op de Camino Portugues, namelijk de variante Espiruante. Zwaarder en meer klimmen, maar volgens “experts” mooier. Ik heb er zin in.
Dag 12
Na een lekker ontbijt start ik samen met kamergenoot Abbie uit Chicago. Ze zingt en is lekker aanwezig. Ze vertelt dat ze is geadopteerd. Dat geeft uiteraard gespreksstof.
Zij loopt vandaag een langere route dus na een pauze gaat zij er vandoor.
Aangekomen in weer een hele mooie albergue heb ik even een baaluurtje. Inmiddels staat de teller op 6 blaren. Een groeit onder een nagel. Die zal ik waarschijnlijk verliezen.
Vandaag droeg ik mijn bagage. Morgen stuur ik het vooruit naar de volgende herberg.
