Het was overigens geen beste nacht. Mijn voeten deden pijn. En uiteraard een snurker. Moet er niet gewoon een snurkkamer komen op de Camino? Of moet ik het (zoals mijn man André zegt) gewoon leren ervaren als rustgevend.
Vandaag is de grote dag. Ik sta vroeg op. Ik neem wat meer tijd om mijn voeten te verzorgen. En goed te ontbijten. Een Duitse jongeman van 34 jaar wilt niet vertrekken. 'Ik wil niet dat het voorbij is,' zegt hij. De 2 wolven spoken weer in mijn hoofd. Het mag niet voorbij zijn maar de andere wolf roept dat ie niet kan wachten totdat het klaar is.

En dan gaat het gebeuren. De laatste 11,5 km gaan van start. Ik start vandaag in vol ornaat. Leukste jurkje, mooie oorbellen en lippenstift. Leuk voor de foto’s ?…..die sokken en teva sandelen denk ik weg. De paal ziet me passeren. Ik raak m even aan. Hoe zal die over 100 jaar terugdenken aan dit moment? Vast met een warm gevoel. Niet alleen aan mij. Maar ook aan de lezers van mijn blog. We zitten allemaal in een mijlpaal verankerd. Het maakt me een beetje melancholiek.
Nog 4 km. Af en toe moet ik even huilen. Ik verheug me op de aankomst in Santiago de Compostela. Zelfs de naam klinkt beladen. Maar het voelt ook feestelijk. Ik haal de laatste stempel.




Ik kom aan. Ik ben er. Wat fijn. Wat ben ik blij en opgelucht. Wat vind ik het jammer. Ik knipper snel, om tranen weg te persen. Maar ze komen toch.
Heleen wacht me op.
En er staat nog een oude bekende. Mijn tocht verandert de wereld niet. Maar wel mijn wereld. Ze heet selfie en ze lacht instemmend.
![]()
Vanavond ga ik het vieren. En morgen ga ik op zoek naar nieuwe schoenen. Lichtere schoenen. Als ik er vind, smijt ik de oude zo ver mogelijk weg.
Donderdag trek ik verder. Waarschijnlijk die dag met de bus. Het ticket voor 2 euro (lekker goedkoop) is gekocht. Mocht wandelen toch lukken dan is dat meegenomen! De eerste herberg op de Camino Finistere is al geboekt.
Ik ga deze dagen gebruiken om alles te laten bezinken. Maandagavond plaats ik nog een (laatste) blog. Over de dagen naar Finistere en uiteraard met mijn overpeinzingen.