De afstand tot Santiago was 304 km. Nu rest nog 90 km naar Finisterre. Waarvan ik de eerste 20 km met de bus doe. Lopen is met de blaren nog geen optie.
Het is donderdag. Wandelen is soms makkelijker dan uitzoeken hoe het openbaar vervoer werkt.
Perron 8 lijkt nog uitgestorven. Langzaam druppelen de pelgrims binnen dus ik denk dat ik goed zit.
Daar komt de bus. Met de chauffeur, genaamd 'Chagrijn'. Antwoorden geeft hij niet. Hij roept wat over bagage. Ik volg de kudde en leg deze in het ruim.
Na een uur stap ik uit, samen met een Amerikaanse. De rest blijft zitten om verder mee te rijden. 'One moment,' zegt Chagrijn tegen ons. Hij rommelt wat onder de bus. We wachten geduldig, want zo zijn we.
Na 10 minuten hoor ik een motor starten. En de bus rijdt weg. Met onze bagage. We strompelen er zo snel mogelijk gebarend achteraan. We slaan op de ramen. Gelukkig, de bus stopt en rijdt terug.
Chagrijn scheldt tegen ons dat we de bagage aan de andere kant hadden moeten leggen. Dat gaf hij immers duidelijk aan. Echt niet.
Blij met elkaar drinken we een tinto de verano met ijs. Proost, op de goede afloop. Zij trekt verder. Ik wacht tot het hostel opengaat.
De dagen erna loop ik afstanden tussen de 9 en 26 km. Ik geniet met volle teugen van de omgeving.
Er is een pelgrimsmaaltijd. Er is zee. En erg hard snurkende medepelgrims waardoor ik mezelf nog 1 nacht op een hotel aan het strand trakteer. De laatste nacht slaap ik in een herberg.
De afgelopen weken leerden me dat je meer kunt dan je denkt. Ook al heb je pijn. Het gaat daarbij niet zozeer om prestatiedrang. Maar een bepaalde wil stuwt je voort.
De trots is een aangenaam toetje. Pain is temporary, pride is forever.
Ik loop de laatste 16 km. De weg met de uitzichten op de zee zijn adembenemend. Ik voel me bevoorrecht.
Het einde van de wereld, Finisterre. Afhankelijk van je kijk, is het bij een ronde wereld een begin. Km paal 0. I did it. Trots sta ik er. Ik flikte het verdorie. Ik voel me euforisch en melancholisch.
Samen met Nederlandse Walter proost ik op de overwinning. Een mooie afsluiter met steeds meer bekenden!!
Morgenochtend neem ik de bus terug naar Santiago en 's avonds vlieg ik naar huis.
Dankjulliewel allemaal voor alle lieve reacties. Jullie waren de zonnestraaltjes op de momenten dat ik het moeilijk had.
En Heleen, heel speciaal om jou te mogen ontmoeten en om tijd met je door te brengen.
En uiteraard bedank ik mijn liefste gezin. Thanks voor alles én voor jullie mooie geschreven woorden die me zo raakten op deze enerverende prachtige soms moeilijke tocht.
